Education

പ്രൊഫഷണൽ വിദ്യാഭ്യാസവും വിദ്യാഭ്യാസം പൊതുവെയും ഒരു സാമൂഹിക ശ്രേണിയെ അടയാളപെടുത്തുന്ന ഉപഭോഗ വസ്തുവായി മാറി

പ്രതിസന്ധി ഏറ്റവും കൂടുതൽ നേരിടുന്നത് എൻജിനീയറിങ് കോളേജുകളാണ്. പഠിപ്പിക്കാൻ അനുഭവ പരിചയവും മികവും ഉള്ള അധ്യാപകരെ കിട്ടാൻ ഉള്ള പ്രയാസം. ഗസ്റ്റ് ലെക്ച്ചർമാരെ വച്ച് ഗുണമേന്മ ഉള്ള കോളേജ് നടത്തികൊണ്ട് പോകാൻ ഉള്ള വിഷമം. ആ വിഷയത്തിൽ ഒരു ആപ്റ്റിട്യുടും ഇല്ലാത്ത കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കുന്ന പ്രയാസം. പഠനത്തിൽ ത്രെഷോൾഡ് ലെവൽ കപ്പാസിറ്റി ഇല്ലാത്ത കുട്ടുളികളെ കാശു കൊടുത്തു തള്ളി കയറ്റി പരാജയപെടുത്തുന്നത്തിന്റെ പ്രശ്നം.

പ്രൊഫഷണൽ വിദ്യാഭ്യാസവും വിദ്യാഭ്യാസം പൊതുവെയും ഒരു സാമൂഹിക ശ്രേണിയെ അടയാളപെടുത്തുന്ന ഉപഭോഗ വസ്തുവായി മാറി

നാട് ഓടുമ്പോൾ നടുവേ ഓടുന്നവരാണ് സമൂഹത്തിലെ ബഹു ഭൂരിപക്ഷം മനുഷ്യരും. വിവിധ കാലത്ത്‌ അതാതു സമയത്തു രുപപ്പെടുന്ന ഒരു കോമൺസെൻസ് ഉണ്ട്. അതിൽ നിന്ന് വഴിമാറി നടക്കുവാൻ പലർക്കും കഴിയാറില്ല. അതാതു കാലത്തു ചില പ്രത്യേക തൊഴിലുകൾക്ക് വലിയ മാന്യത സമൂഹം കല്പ്പിച്ചു കൊടുക്കും. അതിനു പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു സാമൂഹിക യുക്തിയാണ് അതിനാധാരം. ഉദാഹരണത്തിന് ഒരു മതാഷ്ട്ടിത സമൂഹത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ബഹുമാനിക്കുന്ന തൊഴിലാണ് പുരോഹിതരുടേത്. അവർ പറയുന്നത് വേദ വാക്യങ്ങൾ ആയിരുന്നു. രാജാക്കൻമാർക്ക് ബുദ്ധി ഉപദേശിച്ചു കൊടുക്കുന്നതും സമൂഹത്തിലെ വിചാര-ആചാര വ്യവസ്ഥിതിയുടെ നടത്തിപ്പുകാരും പുരോഹിത തൊഴിലായിരുന്നു. രാജഭരണം വ്യാപകമായതോടു കൂടി കൊട്ടാരങ്ങളിലെ തൊഴിലിനും സൈന്യത്തിലെ നേതൃത്വ പദവിക്കുമായി മാന്യത. ജന്മിത്ത വ്യവസ്തിയിൽ മണ്ണിനും പെണ്ണിനും മേളിൽ അധികാരം ഉറപ്പിക്കുന്ന ജന്മി മാടമ്പികൾക്കായി മാന്യത.

അതുപോലെ ഇന്നത്തെ പണാധിപത്യ സമൂഹത്തിൽ ഏറ്റവും പണമുള്ളവർക്കായി മാന്യത. അതു അവർ അടയാളപെടുത്തുന്നത് ഉപഭോഗ സാമൂഹിക ക്രമത്തിലൂടെയാണ്. വീടും, കാറും, തുണിയും, കണ്ണടയ്യും, വിദ്യഭ്യാസ സ്ഥാപനവും, മക്കളുടെ ഡിഗ്രിയും, കല്യാണ ബന്ധങ്ങളും പോകുന്ന ആശുപത്രിയും ഒക്കെ 'നിലയുടെയും ' 'വിലയുടെയും ' ചിഹ്നങ്ങളായി. രാഷ്ട്രീയത്തിലും സാമ്പത്തികത്തിലും സമൂഹത്തിലും എല്ലാം ഇൻവെസ്റ്റ്‌മെന്റ് എന്ന ധാരണയും റിട്ടേൺ ഓൺ ഇൻവെസ്റ്റ്‌മെന്റ് സാധാരണ യുക്തിയുമായി. അതു വിദ്യാഭ്യാസം, ജോലി, വിവാഹം എന്നിവയിൽ സാധാരണ യുക്തിയായി. ഇന്ന് ഒരാൾ ഒരാളെ വിവാഹം ആലോചിക്കുന്നതിനു മുന്നേ 'പേ പാക്കേജ് ' ആണ് മധ്യ വർഗ്ഗത്തിൽ ഉള്ള ഒരാൾ ആദ്യം തിരക്കുന്നത്.

അങ്ങനെ പ്രൊഫഷണൽ വിദ്യാഭ്യാസവും വിദ്യാഭ്യാസം പൊതുവെയും ഒരു സാമൂഹിക ശ്രേണിയെ അടയാളപെടുത്തുന്ന ഉപഭോഗ വസ്തുവായി മാറി. അങ്ങനെയുള്ള മാർകെറ്റിൽ ഒരുപാട് പേര് റിട്ടേൺ ഓൺ ഇൻവെസ്റ്റ്‌മെന്റ് ലക്ഷ്യമാക്കിയിറങ്ങി.

ഏതാണ്ട് പതിനഞ്ചു ഇരുപത് കോല്ലങ്ങളിൽ കൂണു പോലെ വിദ്യാഭ്യാസ ബിസിനസ് എല്ലാംയിടത്തും തഴച്ചു. അതു കാരണം ഭരണ പക്ഷ രാഷ്ട്രീയക്കാർക്ക് ചിലവിനുള്ള പൈസയും കൈവന്നു. എണ്ണവും വണ്ണവും കൂടിയപ്പോൾ ഗുണമേന്മ കുറഞ്ഞു. മാർക്കെറ്റിൽ ആവശ്യം ഉള്ളതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ സപ്പ്ളെ കൂടിയപ്പോൾ വില കുറഞ്ഞു. ക്വണ്ടിറ്റി കൂടി ക്വളിറ്റി കുറഞ്ഞു.

ഈ പ്രതിസന്ധി ഏറ്റവും കൂടുതൽ നേരിടുന്നത് എൻജിനീയറിങ് കോളേജുകളാണ്. പഠിപ്പിക്കാൻ അനുഭവ പരിചയവും മികവും ഉള്ള അധ്യാപകരെ കിട്ടാൻ ഉള്ള പ്രയാസം. ഗസ്റ്റ് ലെക്ച്ചർമാരെ വച്ച് ഗുണമേന്മ ഉള്ള കോളേജ് നടത്തികൊണ്ട് പോകാൻ ഉള്ള വിഷമം. ആ വിഷയത്തിൽ ഒരു ആപ്റ്റിട്യുടും ഇല്ലാത്ത കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കുന്ന പ്രയാസം. പഠനത്തിൽ ത്രെഷോൾഡ് ലെവൽ കപ്പാസിറ്റി ഇല്ലാത്ത കുട്ടുളികളെ കാശു കൊടുത്തു തള്ളി കയറ്റി പരാജയപെടുത്തുന്നത്തിന്റെ പ്രശ്നം. ചേരുന്നതിൽ ഒരു ചെറിയ ശതമാനമാണ് സപ്പ്ളി ഇല്ലാതെ ആദ്യ തവണ പരീക്ഷ എന്ന കടമ്പ കടക്കുന്നത്. ഇപ്പോൾ നാട്ടിൽ ബി ടെക് കാരെ തട്ടിട്ട് നടക്കാൻ വയ്യാതെ ആയതു മുതൽ ബി ടെക് ഇന്ന് ഒരു സാദാ ഡിഗ്രി മാത്രമായി ചുരുങ്ങി.

ചുരുങ്ങിയ ചില ഗുണമേന്മയുള്ള സ്വകാര്യ എൻജീനീയറിംഗ് കോളേജിൽ മാത്രമാണ് ജോബ് പ്ലേസ്മെന്റ് ഉള്ളത്. അങ്ങനെയുള്ള മിക്കവാറും കോളേജ്കൾ നടത്തുന്നത് വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്ത് ഒരുപാട് ദശകങ്ങളായി ഡൊമൈൻ നോളേജ് ഉള്ള മാനേജ്‌മെന്റുകളാണ്. ഉദാഹരണം രാജഗിരി. അത്‌ പോലെ വേറെ ചിലത്.
ഇന്ന് തൊഴിൽ രഹിതരായ ലക്ഷക്കണക്കിന് ബി ടെക് കാർ കൂട്ടിയതോട് കൂടി ക്യാപ്പിറ്റേഷൻ ഫീസ് കൊടുത്തു പഠിക്കാൻ താല്പര്യമുള്ളവർ കുറഞ്ഞു. ഇന്ത്യയിലെ പല സംസ്ഥാനങ്ങളിലും, കേരളത്തിലും അടക്കം നൂറു കണക്കിന് എൻജിനീയറിങ് കോളേജുകൾ പൂട്ടി ആ റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് മറ്റ് ബിസിനസുകൾക്കു ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു സ്ഥിതിയിലാണ് കാര്യങ്ങൾ.

പല സ്വാശ്രയ മെഡിക്കൽ കോളേജ്കൾക്കും വലിയ ആശുപത്രികൾ ഇല്ലാത്തതിനാൽ ഒരു ഡോക്റ്റർക്ക് അത്യാവശ്യം വേണ്ട ക്ലിനിക്കൽ എക്സ്പീരിയൻസ് കമ്മി. അവിടെയും അനുഭവം പരിചയവും മികവും ഉള്ള അധ്യാപകരെ കിട്ടുവാൻ പ്രയാസം. കാശ് കൊടുത്തു കയറുന്നവരിൽ ആപ്റ്റിട്യൂട് ഉള്ള ചിലർ നന്നായി വന്നേന്നിരിക്കും. പക്ഷെ ഒരു കൊടി മുടക്കി ഇന്ന് വെറും ഒരു എം ബി ബി എസ് ഡോക്ടർക്കു പഴയതു പോലെ മാർകെറ്റില്ല. പോസ്റ്റ്‌ ഗ്രാഡുവേഷനും കിളിനിക്കൽ എക്സ്പീരിയൻസും സൂപ്പർ സ്‌പെഷിലൈസേഷനും എല്ലാംകൂടി കഴിഞ്ഞു ഒരു മികച്ച പ്രാക്ടീസിങ് ഡോക്ടരാകേണമെങ്കിൽ കുറഞ്ഞെത് പത്തു കൊല്ലമെടുക്കും. ഇപ്പോൾ സ്വാശ്രയ മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ മെറിറ്റിൽ പഠിച്ചു വരുന്ന ചിലർ മാത്രമായിരിക്കും ഈ കടമ്പകൾ കടക്കുന്നത്. എം ബി ബി എസ് കഴിഞ്ഞിട്ടു ഇന്ന് പ്രാക്റ്റീസ് ചെയ്യാത്തവരുടെ എണ്ണവും കൂടി വരുന്നു. ഒരു പരിധി വരെ പലരും അവരുടെ ആപ്റ്റിട്യൂട് തിരിച്ചറിയുന്നത് വിദ്യാഭ്യാസത്തിനു ശേഷമായിരിക്കും.

ബാംഗ്ലൂർ നാഷണൽ ലോ സ്കൂളിൽ എം പി പി (Masters in Public policy )ക്കു പഠിക്കുന്ന എന്റെ മകന്റെ ക്ലാസ്സിലെ ഭൂരിപക്ഷം പേരും ബി ടെക്, എം ബി ബി എസ് എന്നിവ ഇന്ത്യയിലെ പ്രമുഖ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ നിന്ന് കഴിഞ്ഞവരാണ്. അവർ പലരും മാതാ പിതാക്കളുടെ നിർബന്ധം കൊണ്ട് കോഴ്‌സുകൾ പൂർത്തിയാക്കി വഴി തിരഞ്ഞെവരാണ്. പലരും എം ബി എ കഴിഞ്ഞു ഹെൽത്ത്‌ ഇൻഷുറൻസ് കമ്പിനികളിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു.

പ്രശ്നം സ്വകാര്യ സെല്ഫ് ഫിനാൻസ് പ്രൊഫഷണൽ കോളെജിന്റ്ത് മാത്രമല്ല. പ്രശ്നം നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനോടും തൊഴിലിനോടും ഉള്ള സമീപനങ്ങൾ കൂടിയാണ്. കുട്ടികളുടെ അഭിരുചികൾ മനസ്സിലാക്കാതെ സാമൂഹ്യ ശ്രേണിയിൽ നിലയും വിലയും ഉണ്ടാകും എന്ന മിഥ്യാ ധാരണ കൊണ്ട് കുട്ടികളെ ഏത് വിധേനയും ഡോക്ടർ ആക്കുക എന്ന സമീപനമാണ് പ്രശ്നം. പ്രധാന പ്രശ്നം വിദ്യാഭ്യാസം പണാധിപത്യ സമൂഹത്തിൽ എന്ത് വില കൊടുത്തു വാങ്ങുന്ന ഒരു ഉപഭോഗ വസ്തുവാണ് എന്ന് കൂടുതൽ ആളുകൾ കരുതുമ്പോഴാണ് . അങ്ങനെയുള്ള സമീപനത്തെ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ പണാധിപത്യ രാഷ്‌ടീയം പിന്താങ്ങുമ്പോഴാണ്.

advertisment

News

Super Leaderboard 970x90